Berlin

Το να ζεις στο Βερολίνο το συνιστώ.. Και έχω πλήρη επίγνωση πως ακούγεται αυτό. Ξέρω πως το Μπερρρλίν είναι ο προορισμός όνειρο των απανταχού χίπστερ. Και δεν αρνούμαι το ότι ο τόπος σφίζει από άρτι αφηχθέντες χιπστεράδες, έτοιμους να ζήσουν τη ζωή τους εναλλακτικά και όπως δεν την έχει ξαναζήσει κανείς.. Εδώ που όλα αποκτούν ουσία και όλοι είναι τόσο απίστευτα ψαγμένοι.. Εδώ που δεν υπάρχουν μαγαζιά, αλλά παλιές καταλήψεις που ο διάλος το έφερε και γίνανε μαγαζιά.. Αλλά ντάξει, κάποτε ήταν καταλήψεις, οπότε ντάξει.. Καταδεχόμαστε και πίνουμε κανά ποτάκι που και που..

Το Βερολίνο, έχω αρχίσει και πιστεύω, έχει πολλά κακά.. Ή για να το πω διαφορετικά, θα μου κάνει πολύ κακό.. Είναι λίγο εθιστικό το να ζει κανείς εδώ. Και δε θέλω να την παρουσιάσω σαν μια ουτοπία.. Κάθε άλλο.. Είναι μια πόλη που πλήττεται από πολύ μεγάλο ποσοστό ανεργίας, που διαθέτει πολύ περισσότερους αστέγους (ναι, ακόμη και τώρα) απ’ότι η Αθήνα.. Δεν θα με εξέπληττε κιολας αν μου λέγαν πως οι άνθρωποι εδώ είναι πιο δυστυχισμένοι, από τους ανθρώπους στην Ελλαδίτσα.. Κρύο, κακοκαιρία, εμμμ.. Χμμμ, ας σκεφτώ λίγο.. Δε μου έρχεται και τίποτα άλλο.. Α, ναι και η Μέρκελ.. Κρύο, κακοκαιρία και η Μέρκελ, που τα δυο πρώτα κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος θα τα ομαδοποιούσε αυτομάτως. Εγώ όμως βρήκα αντίδοτο και στα δυο.. Που να το φανταζότανε κανείς πως η ευτυχία κρυβόταν πίσω από την φλυς επένδυση του μπουφάν μου και την ανυπαρξία τηλεόρασης στο διαμερισμά μου.

Δυσκολέυομαι να το εκφράσω, αλλά η πόλη έχει τέτοιο αέρα που και το πιο δήθεν πράγμα να δω, θα το πάρω ως άποψη. Και πάλι έχω πλήρη επίγνωση του ότι αυτό ακούγεται περίεργο, αλλά.. η υπόθεση έχει αλλά.. Σε μια πόλη που δεν κατακρίνει κανέναν και τίποτα και κανείς δε γίνεται επίκεντρο της προσοχής λογώ της εκκεντρικότητάς του, ο ίδιος ο όρος εκκεντρικότητα αναιρείται.. Εκκεντρικός είναι αυτός που δεν είναι στη θέση του, στο κέντρο δηλαδή! Ούτε παρακεί, ούτε παραδώ! Αυτός που τόλμησε να τη δει αλλιώς.. Ε λοιπόν, αυτό δεν υφίστατει εδώ.. Ούτε το “παρακεί”, ούτε το “παραδώ”.. Το εδώ είναι δω.. Και το “όχι δω” προυποθέτει την ύπαρξη κάποιου κριτή.. Κριτές λοιπόν δεν έχουμε δω.. Η κουλτούρα της πόλης υπαγορεύει πως είναι απολυτως οουκέι να είσαι συ, όπως σου αρέσει να είσαι..

Η αίσθηση ελευθερίας που σου αφήνει αυτό λοιπόν είναι δύσκολη να μεταφερθεί μέσα από μερικές γραμμούλες, αλλά είναι σίγουρα κάτι που συνιστώ στο κάθε κολλημένο μυαλό, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου. Μου συνιστώ λοιπόν να κάνω αυτό που κάνω. Υγιές ακούγεται αυτό για αλλαγή. Χαίρομαι..

Φιλιά στην πατρίδα.

σονέτ