Κρουασαν και κοκκινες κουβαριστρες

Πωπω, ειναι απο κεινες τις μερες.. Απο κεινες που σηκωθηκα και δεν ηθελα να πω κουβεντα σε ανθρωπο. Ξυπνησα νωρις, γι’αυτο.. Για να ειμαι ακριβης ξυπνησα τοσο νωρις που προλαβα ακομα και τον πρωτο παππου στο καφενειο στην πλατεια κατω απο το σπιτι. Ηταν μονο ο κακομοιρος ο σερβιτορος, που αν δυσκολευεται να ξυπναει οσο εγω, θα εχει με σιγουρια τασεις αυτοκτονιας. Σε περιπτωσεις σαν και αυτη η διαθεση μου ειναι τοσο κακη που κατα την παραλαβη του καθιερωμενου κρουασαν απο το περιπτερο η επικοινωνια μου με τον περιπεριπτερά βασιζεται σε μια αλληλουχια μουγκριτων. Μουγκριζω για μια τυπικη καλημερα, ανταποδιδει με ενα εξισου βαριεστημενο μουγκριτο. Μουγκριζω για να ρωτησω: “Πόσο;”, “Αργκμμμμ!” απαντάει, του δινω ενα ευρω και δεκα λεπτά και μουγκριζω μια τελευταια φορα, πιο ευγενικα αυτή τη φορά για “Ευχαριστώ!” καθώς με βήμα νυσταγμένο απομακρύνομαι!

Οσο κακή και να ειναι η διαθεση μου όμως και όσο δυσκολο και αν μου ειναι να απομακρυνω απο τις σκεψεις μου σχεδια δολοφονιας προς πασα κατευθυνση που πλαθω εκεινες τις ωρες, υπαρχουν και καποιες ελαχιστες θετικες και ονειροπολες σκεψεις που κανουν ο,τι μπορουν για να ξεπροβαλουν απο το υποσυνειδητο και να μου φτιαξουν λιγο τη διαθεση! Εκει που πηγαινα λοιπον και μασουλαγα το κρουασαν μου χαρακτηριστικά αργα, που και αυτο εκεινη την ωρα εμοιαζε πλαστικο και ανοστο, μια μαλλον θετικη θεωρια αναδυθηκε μεσα απο τη μαυριλα. “Η θεωρια της κουβαριστρας”.

Εξηγουμαι αμεσως. Συλλογιστικα, λοιπον, πως στη ζωη ολα οσα μας συμβαινουν μπορουν -αν το θελησεις πολυ- να μοιασουν με μια μεγαλη κατακοκκινη κουβαριστρα. Οποιοδηποτε συμβαν: το βλεμμα μιας κοπελας στο λεωφορειο, το γεγονος οτι σε εχουν κλεισει δυο ΙΧ, ενα σκουπιδιαρικο και τρια σκουτερ, ενω πάρκαρες μολις πριν απο δυο λεπτα ή ακομα το οτι σου επεσαν τα μοναδικα κλειδια του σπιτιου σου στον υπονομο αποτελούν στ’αληθεια την άκρη μιας κλωστης που σε προκαλει να την τραβηξεις να την ξετυλιξεις και να δεις με διαθεση ονειροπολα πως τα πραγματα δεν ειναι οπως φαινονται: Οι τυποι που σε κλεισανε, ας πουμε, μπορεις με ευκολια να φανταστεις οτι το γεννητικο τους μοριο ειναι τοσο μικρο που με δυσκολια επιτυγχανουν συνουσια και με πολυ κοπο αυνανισμο! Για το κλειδι που κολυμπαει τωρα στα λιμματα της πολης σκεψου οτι θα ανασυρθει απο αρουραιους ειδωλολατρες που θα το λατρέψουν ως τον σωτήρα τους και για την κοπέλα στο λεωφορειο οτι στην επομενη σταση θα κατεβεις κρατωντας την απο το χερι και θα τις αγορασεις ενα μπουκετα λουλουδια, ενω μετα απλα θα απομακρυνθεις.

Γιατί τριγυρω ειναι ολο ακρούλες απο κοκκινη κλωστη έτοιμες να τις τραβηξεις και να απλωσεις ιστοριούλες δικιές σου. Βλεποντας λοιπον κουβαριστρες και οχι γεγονοτα, ολα αλλαζουν και κυριως ο εαυτος σου, που ειναι και το ζητουμενο πολλες φορες.. Αυτο που θελω να πω μαλλον ειναι, οτι η ζωη μοιαζει συχνά πεζη μονο και μονο για να μπορουμε εμεις να ονειρευομαστε που και που..

Τελειωνοντας τον συλλογισμο τελειωνω και το κρουασαν που ετρωγα. “Τι στο διαολο ειχε μεσα ρε μαλακα;”

Advertisement