Berlin

Το να ζεις στο Βερολίνο το συνιστώ.. Και έχω πλήρη επίγνωση πως ακούγεται αυτό. Ξέρω πως το Μπερρρλίν είναι ο προορισμός όνειρο των απανταχού χίπστερ. Και δεν αρνούμαι το ότι ο τόπος σφίζει από άρτι αφηχθέντες χιπστεράδες, έτοιμους να ζήσουν τη ζωή τους εναλλακτικά και όπως δεν την έχει ξαναζήσει κανείς.. Εδώ που όλα αποκτούν ουσία και όλοι είναι τόσο απίστευτα ψαγμένοι.. Εδώ που δεν υπάρχουν μαγαζιά, αλλά παλιές καταλήψεις που ο διάλος το έφερε και γίνανε μαγαζιά.. Αλλά ντάξει, κάποτε ήταν καταλήψεις, οπότε ντάξει.. Καταδεχόμαστε και πίνουμε κανά ποτάκι που και που..

Το Βερολίνο, έχω αρχίσει και πιστεύω, έχει πολλά κακά.. Ή για να το πω διαφορετικά, θα μου κάνει πολύ κακό.. Είναι λίγο εθιστικό το να ζει κανείς εδώ. Και δε θέλω να την παρουσιάσω σαν μια ουτοπία.. Κάθε άλλο.. Είναι μια πόλη που πλήττεται από πολύ μεγάλο ποσοστό ανεργίας, που διαθέτει πολύ περισσότερους αστέγους (ναι, ακόμη και τώρα) απ’ότι η Αθήνα.. Δεν θα με εξέπληττε κιολας αν μου λέγαν πως οι άνθρωποι εδώ είναι πιο δυστυχισμένοι, από τους ανθρώπους στην Ελλαδίτσα.. Κρύο, κακοκαιρία, εμμμ.. Χμμμ, ας σκεφτώ λίγο.. Δε μου έρχεται και τίποτα άλλο.. Α, ναι και η Μέρκελ.. Κρύο, κακοκαιρία και η Μέρκελ, που τα δυο πρώτα κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος θα τα ομαδοποιούσε αυτομάτως. Εγώ όμως βρήκα αντίδοτο και στα δυο.. Που να το φανταζότανε κανείς πως η ευτυχία κρυβόταν πίσω από την φλυς επένδυση του μπουφάν μου και την ανυπαρξία τηλεόρασης στο διαμερισμά μου.

Δυσκολέυομαι να το εκφράσω, αλλά η πόλη έχει τέτοιο αέρα που και το πιο δήθεν πράγμα να δω, θα το πάρω ως άποψη. Και πάλι έχω πλήρη επίγνωση του ότι αυτό ακούγεται περίεργο, αλλά.. η υπόθεση έχει αλλά.. Σε μια πόλη που δεν κατακρίνει κανέναν και τίποτα και κανείς δε γίνεται επίκεντρο της προσοχής λογώ της εκκεντρικότητάς του, ο ίδιος ο όρος εκκεντρικότητα αναιρείται.. Εκκεντρικός είναι αυτός που δεν είναι στη θέση του, στο κέντρο δηλαδή! Ούτε παρακεί, ούτε παραδώ! Αυτός που τόλμησε να τη δει αλλιώς.. Ε λοιπόν, αυτό δεν υφίστατει εδώ.. Ούτε το “παρακεί”, ούτε το “παραδώ”.. Το εδώ είναι δω.. Και το “όχι δω” προυποθέτει την ύπαρξη κάποιου κριτή.. Κριτές λοιπόν δεν έχουμε δω.. Η κουλτούρα της πόλης υπαγορεύει πως είναι απολυτως οουκέι να είσαι συ, όπως σου αρέσει να είσαι..

Η αίσθηση ελευθερίας που σου αφήνει αυτό λοιπόν είναι δύσκολη να μεταφερθεί μέσα από μερικές γραμμούλες, αλλά είναι σίγουρα κάτι που συνιστώ στο κάθε κολλημένο μυαλό, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου. Μου συνιστώ λοιπόν να κάνω αυτό που κάνω. Υγιές ακούγεται αυτό για αλλαγή. Χαίρομαι..

Φιλιά στην πατρίδα.

σονέτ

Ο καναπές

Γυρνάς σπίτι, κουρέλι από μια δουλειά που δε σε γεμίζει, ποτέ δε σε γέμιζε, αλλά πάντα ήλπιζες πως κάτι θα αλλάξει πως θα περάσει και αυτό και μετά θα είναι καλύτερα. Ή ακόμα και αν δεν είσαι από αυτούς που ήλπιζαν, τότε σίγουρα είσαι από αυτούς που λένε ότι το κάνω γιατί έχω ανάγκες. Αυτές οι ανάγκες.. Τόσες ανάγκες πια.. Και όλο και περισσότερες.. και όλο και ακριβότερες.. και δε σου φτάνουν και πρέπει να δουλέψεις κι άλλο, ενώ δε σ’άρεσει. Σ’αρέσει όμως εκείνος ο καναπές ο δερμάτινος, γιατί ο παλιός που σου κληροδότησε η γιαγιά σου, ο βελούδινος ο μπορντώ, εκείνος που πάνω του θυμάσαι τη γιαγιά σου να πλέκει, εκείνος που όταν τον πρωτοπήρες τον είχες καμάρι, γιατί σε έκανε να τη θυμάσαι και να χαμογελάς, εκείνος που τον είχες στο φοιτητικό σου το σπίτι και έχεις περάσει τη μισή ζωή πάνω γελώντας, παίζοντας κάνοντας έρωτα, εκείνος, λοιπόν, δε σου κάνει πια.. Πάλιωσε χάλασε, θέλεις άλλο, μοντέρνο, να ταιριάζει με τις κουρτίνες που πήρες τον προηγούμενο μήνα και το χαλί που πήρες τον προπροηγούμενο.. Και δε δούλεψες και πολύ για να τα πάρεις όλα αυτά.. Σε τρεις τέσσερις βδομάδες περίπου τα έβγαλες τα λεφτά για να τα πληρώσεις όλα αυτά.. Όσες είναι και οι διακοπές σου κάθε χρόνο δηλαδή. Οι διακοπές, όπου επιτέλους θα ξεκουραστείς και θα κάνεις αυτό που θέλεις. Που επιτέλους θα ξεφύγεις από τη ρουτίνα σου και θα κάνεις αυτό που τόσο καιρό αναβάλλεις λόγω της δουλειάς και των υποχρεώσεων. Επιτέλους.. Φτάνει εκείνη η στιγμή, λοιπόν, και κει που είσαι έτοιμος, θυμάσαι πως δεν πήρες καινούρια σαγονιάρα και πως είναι πολύ μπανάλ να βγεις με το ίδιο μαγιώ με πέρσυ στην παραλία.. Τρέχεις λοιπόν στα μαγαζιά, ταλαιπωρείσαι, αλλά ψιλογουστάρεις, γιατί έκανες καλή αγορά και βρήκες και δίχαλο σούπερ-γουάου, τρελή μάρκα και έκανε και μόνο όσα βγάζεις σε μια μόνο βδομάδα.. Κάτσε να ανακεφαλαίωσουμε: Δίχαλο.. τσεκ, μαγιουδάρα.. τσεκ, παραμελημένη δημιουργική ασχολία.. Α, μπράβο εδώ ήμασταν. Μόνο που.. Μόνο που ξέχασες τι ήταν αυτό που ήθελες να κάνεις γιατί στο μεταξύ έκατσες στην τηλεόραση να δεις την καινούρια εκπομπή του φοβερού εκείνου πρώην κωμικού, σπουδασμένου δικηγόρου που τη λέει απροκάλυπτα σε όλους και σε όλα.. Πάει κόντρα στο κατεστημένο και τον γουστάρεις τρελά και μετά γουστάρεις ακόμη περισσότερο γιατί στο πλατώ του έχει τον καινούριο σου καναπέ. Ο ενθουσιασμός σου είναι τεράστιος, είναι τόσος που δεν μπορείς να τον συγκρατήσεις και χύνεις όλο το αναψυκτικό, της διαφήμισης που έχει διακόψει το αγαπημένο σου πρόγραμμα και έτυχε να πίνεις εκείνη την ώρα, πάνω στον ολοκαίνουριο καναπέ σου. Η ενθουσιασμός σε ελάχιστα φεμτοσεκόντ γίνεται οργή και αποδέκτης των υβριστικών φράσεων που ξεχύνονται από το στόμα σου μαζί με επιπλέον αναψυκτικό είναι η Παναγία, ο Αντίχριστος (να βρίσεις το Χριστό πάει πολύ.. μπορεί και να ακούει τελικά, οπότε κράτα πισινή), το κερατό σου το τράγιο ή και το βερνικωμένο, το στανιό σου και ο κάθε λογίς πούστης. Όμως ηρεμείς γρήγορα, γιατί την ώρα εκείνη στο καθιστικό σου κάνει την εμφάνιση της μια ψηλή ξανθιά γυναικάρα, ντυμένη στα κόκκινα, με το μπούστο σαν περβάζι και σε κοιτάει λάγνα στα μάτια. Προφανώς σαστίζεις και προσπαθείς να θυμηθείς αν την είχες δει σε όνειρο ή αν απλά την επινόησε η φαντασία σου μια από τις αμέτρητες φορές που τον παίζεις τη νύχτα για να σε πάρει ο ύπνος. Το δεύτερο ψιλοχλωμό, γιατί το τελευταίο πράγμα που επινόησε η φαντασία σου, ήταν ο παιδικός σου κολλητός. Από τότε κήρυξε απεργία διαρκείας, η ποία καλά κρατεί. Όπως και να’χει τη θέλεις. Οι σκέψεις που κάνεις είναι βρώμικες.. Για λίγο όμως κωλώνεις, γιατί το επόμενο που πράγμα που σου λέει είναι ότι “Μου αρέσουν τα βρώμικα μυαλά…. και τα καθαρά σπίτια.. Γι’άυτό καθαρίζω μόνο με Βγαλτρέξ ULTRA” και κει κάπου χάνεσαι.. Τι σχέση έχει τώρα το Βγαλτρέξ; Συνέρχεσαι.. Διαφήμιση ήταν! Ξενερώνεις λίγο, αλλά το ξεχνάς, γιατί σε λίγο συνεχίζεται η εκπομπάρα.. Το θυμάσαι μόνο, όταν την επόμενη μέρα, όταν γυρνάς από το σούπερ μάρκετ με την οικογενειακή συσκευασία Βγαλτρέξ ULTRA και Βγαλτρέξ EXTRA για εξαιρετικά επίμονη μπίχλα.. Και κάπου μέσα σου είσαι ευγνώμων γιατί αν δεν ήταν το Βγαλτρέξ πως θα έβγαινε το αναψυκτικό από τον καναπέ και αν δεν έβγαινε, με τη ψυχολογία θα πήγαινες την επόμενη μέρα στη δουλειά; Στο κάτω κάτω, τελευταία έχεις βάλει τα δυνατά σου και κάθεσαι πιο πολλές ώρες για να δείξεις καλό πρόσωπο και αυταπάρνηση. Δε μπορεί να στο χαλάσει αυτό τώρα ένας λεκές.. Ορκίστηκες πως θα κάθεσαι μέχρι τις οκτώμιση τουλάχιστον και ας χάνεις την εκπομπάρα τις καθημερινές (θα δεις την επανάληψη το Σάββατο), γιατί πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις εκείνη την καινούρια τηλεόραση 8 διαστάσεων.. Την πήρε ο ξάδερφος σου και στην έδειχνε πριν ένα μήνα.. Όχι ακριβώς αυτήν δηλαδή, τη φτηνή.. Που να βρει λεφτά ο καράβλαχος.. αυτός δε δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ ο αποτυχημένος. Αυτός είναι καθηγητάκος σε δημόσιο και ο μαλάκας κόβει και αποδείξεις στα ιδιαίτερα που κάνει. Κορόιδο. Και καράβλαχος, μην το ξεχνάμε. Οπότε βάζεις το Βγαλτρέξ, ο λεκές βγαίνει.. Βγαίνει και ένα κομμάτι από το δέρμα σου γιατί η μαλακία είναι καυστική, αλλά δε γαμιέται, ο καναπές είναι σώος και σαν καινούριος.. Αυτό έχει σημασία.. Χαλάλι ΟΛΑ τ’άλλα!

Κρουασαν και κοκκινες κουβαριστρες

Πωπω, ειναι απο κεινες τις μερες.. Απο κεινες που σηκωθηκα και δεν ηθελα να πω κουβεντα σε ανθρωπο. Ξυπνησα νωρις, γι’αυτο.. Για να ειμαι ακριβης ξυπνησα τοσο νωρις που προλαβα ακομα και τον πρωτο παππου στο καφενειο στην πλατεια κατω απο το σπιτι. Ηταν μονο ο κακομοιρος ο σερβιτορος, που αν δυσκολευεται να ξυπναει οσο εγω, θα εχει με σιγουρια τασεις αυτοκτονιας. Σε περιπτωσεις σαν και αυτη η διαθεση μου ειναι τοσο κακη που κατα την παραλαβη του καθιερωμενου κρουασαν απο το περιπτερο η επικοινωνια μου με τον περιπεριπτερά βασιζεται σε μια αλληλουχια μουγκριτων. Μουγκριζω για μια τυπικη καλημερα, ανταποδιδει με ενα εξισου βαριεστημενο μουγκριτο. Μουγκριζω για να ρωτησω: “Πόσο;”, “Αργκμμμμ!” απαντάει, του δινω ενα ευρω και δεκα λεπτά και μουγκριζω μια τελευταια φορα, πιο ευγενικα αυτή τη φορά για “Ευχαριστώ!” καθώς με βήμα νυσταγμένο απομακρύνομαι!

Οσο κακή και να ειναι η διαθεση μου όμως και όσο δυσκολο και αν μου ειναι να απομακρυνω απο τις σκεψεις μου σχεδια δολοφονιας προς πασα κατευθυνση που πλαθω εκεινες τις ωρες, υπαρχουν και καποιες ελαχιστες θετικες και ονειροπολες σκεψεις που κανουν ο,τι μπορουν για να ξεπροβαλουν απο το υποσυνειδητο και να μου φτιαξουν λιγο τη διαθεση! Εκει που πηγαινα λοιπον και μασουλαγα το κρουασαν μου χαρακτηριστικά αργα, που και αυτο εκεινη την ωρα εμοιαζε πλαστικο και ανοστο, μια μαλλον θετικη θεωρια αναδυθηκε μεσα απο τη μαυριλα. “Η θεωρια της κουβαριστρας”.

Εξηγουμαι αμεσως. Συλλογιστικα, λοιπον, πως στη ζωη ολα οσα μας συμβαινουν μπορουν -αν το θελησεις πολυ- να μοιασουν με μια μεγαλη κατακοκκινη κουβαριστρα. Οποιοδηποτε συμβαν: το βλεμμα μιας κοπελας στο λεωφορειο, το γεγονος οτι σε εχουν κλεισει δυο ΙΧ, ενα σκουπιδιαρικο και τρια σκουτερ, ενω πάρκαρες μολις πριν απο δυο λεπτα ή ακομα το οτι σου επεσαν τα μοναδικα κλειδια του σπιτιου σου στον υπονομο αποτελούν στ’αληθεια την άκρη μιας κλωστης που σε προκαλει να την τραβηξεις να την ξετυλιξεις και να δεις με διαθεση ονειροπολα πως τα πραγματα δεν ειναι οπως φαινονται: Οι τυποι που σε κλεισανε, ας πουμε, μπορεις με ευκολια να φανταστεις οτι το γεννητικο τους μοριο ειναι τοσο μικρο που με δυσκολια επιτυγχανουν συνουσια και με πολυ κοπο αυνανισμο! Για το κλειδι που κολυμπαει τωρα στα λιμματα της πολης σκεψου οτι θα ανασυρθει απο αρουραιους ειδωλολατρες που θα το λατρέψουν ως τον σωτήρα τους και για την κοπέλα στο λεωφορειο οτι στην επομενη σταση θα κατεβεις κρατωντας την απο το χερι και θα τις αγορασεις ενα μπουκετα λουλουδια, ενω μετα απλα θα απομακρυνθεις.

Γιατί τριγυρω ειναι ολο ακρούλες απο κοκκινη κλωστη έτοιμες να τις τραβηξεις και να απλωσεις ιστοριούλες δικιές σου. Βλεποντας λοιπον κουβαριστρες και οχι γεγονοτα, ολα αλλαζουν και κυριως ο εαυτος σου, που ειναι και το ζητουμενο πολλες φορες.. Αυτο που θελω να πω μαλλον ειναι, οτι η ζωη μοιαζει συχνά πεζη μονο και μονο για να μπορουμε εμεις να ονειρευομαστε που και που..

Τελειωνοντας τον συλλογισμο τελειωνω και το κρουασαν που ετρωγα. “Τι στο διαολο ειχε μεσα ρε μαλακα;”

test

so hello here i am and that’s my blog. this here son3t on dA is my actual site. i’m overusing the journal thing on that site, thus i decided to start blogging! So hey, ho, let’s go!

Are you with me or are against me?